دلنوشته ای برای فرزندم(1)

دخترم طنازم و شاید پسرم هومان عزیزم...حتی نمیدانم اسمت چی میشه...نمیدونم یه روزی این دلنوشته هارو میخونی یا نمیخونی...اصلا نشونت میدم یا نه...این روزها و ماهها خیلی به این فکر میکنم که تورو وارد این دنیا کنم یا نه...هزارویک اتفاق میتونه بیفته و تو خیلی راحت وارد این دنیا بشی...و یا هزار و یک اتفاق دست به دست هم بدن و نذارن که تو به این دنیا پا بذاری....هر روز با خودم کلنجار میرم...این دنیایی که ما توشیم دنیای قشنگی نیست...البته قشنگی داره و لی سختیهاش بیشتره...طنازم...دوست دارم وقتی به دنیا میای...وقتی پاتو تو دنیا میذاری تا لحظه ای که خدای نکرده چشمتو از دنیا میبندی فقط از زندگیت لذت ببری...همه چیزش برات شیرین و شاد باشه...اگه یه لحظه احساس کنم سختی کشیدی یا ناراضی هستی از اینکه من تورو به وجود اوردم و به این دنیا واردت کردم....هرگز خودمو نمیبخشم...هر روز و هر روز و هر روز با خودم فکر میکنم که واقعا این کار درسته یا نه...نمیدونم بودنت درسته یا نبودنت..نمیدونم شیرینی لبخندت به مامانت ارزششو داره که به وجودت بیارم و تو هم پا به پای ما سختیهای این زندگی خاکی رو بچشی....نمیخوام ناامیدت کنم...همش که سختی نیست...خوشی و شیرینی هم هست...ولی کوتاهه..همیشه همه ی آدمهایی که من الان میشناسم دور و برم زندگیشون پر از فراز ها و نشیب هاست...نمیدونم زندگی بدون مشکل چی میشه...اصلا وجود داره...اون وقت میشه اسمشو زندگی گذاشت یا نه...امیدوارم تا قبل از اینکه تصمیممو عملی کنم و برای بودنت مصمم بشم، جوابی برای سوالام داشته باشم و مطمئن باشم از اوردنت خوشحالم..نه بخاطر خودم..به خاطر خودت..چون دوست ندارم دردونه مامان حتی یکم اذیت بشه...دوس دارم دردونه ی خودم همیشه لذت ببره از زندگیش...عزیزدلم هنوز نیمدی...هنوز اولین جرقه ها هم برای اوردنت زده نشده...اینها همش افکار مادرته که چندین ماه قبل از شکل گیری حتی اولین نطفه هات داره با خودش فکر میکنه...مامانی که خیلی دوست داره...امیدوارم وقتی چشمای قشنگتو به دنیا باز کردی ...هر روزت شادتر از دیروزت باشه و هر روزت قشنگ تر از دیروزت باشه...مامانی هنوز نیستی...هیچی ازت نیست...جز یک خیال و یک ارزو...دوست دارم...خیلی خیلی زیاد..

خلوت انس...