درد دل

سلام...

خیلی وقت بود که نیمدم اینجا برای درد و دل کردن..این مدت همش نق زدم و التماس کردم..امروز اما دلم گرفته...

طول کشید تا زندگی بهم یاد داد برخلاف تصور سالهای کودکی دوران حیات یک انسان هیچ وقت ثابت و تکراری نیست....به اندازه تمام انسانهای روی زمین شیوه های مختلف زندگی وجود داره...سالها پیش زندگی در نظرم یک خط ثابت بود...به دنیا میای،درس میخونی،بزرگ میشی،تو یه سن خاص ازدواج میکنی،بعداز چند سال که اونم یه قانون ثابته بچه دار میشی و این روال درمورد بچت تکرار میشه.. اما دریغ که زندگی در این دنیای وانفسا پیچیده تر و سخت تر از این یکنواختیه راحت و آسونه...الان درآستانه 32 سالگی فعمیدم چه به جبر زندگی و چه به خواسته خودت هیچ وقت زندگیت رو یه برنامه خاص پیش نخواهد رفت...بچه ای که مادرش رو در کودکی از دست میده کجا میتونه اون مسیر زندگی رو راحت و آروم طی کنه.الان فهمیدم زجر اورترین چیز تو زندگی اینه که چه به خواسته خود یا چه به جبر از مسیر خیالی مردم دور میشی و خودت با این قضیه مشکلی نداری چرا مردم انتظار دارن تو رو همون مسیر واهی حرکت کنی...چرا فکر میکنن مسیر زندگی توهم باید مثل خودشون یا دیگرانی باشه که باهاشون مقایسه میشی..اخه وقتی خودت سخت یا آسون با این قضیه کنار اومدی چرا دیگران باید با حرفهاشون زخم زبون بزنن...کاش مردم یاد بگیرن مسیر زندگی هرکس مختص خودشه و دیگران هیچ حق اطهار نظری تو این زمینه ندارن...

الان فهمیدم یکی از سختیهای زندگی بی تفاوت لودن نسبت به حرفها و نظرات دیگرانه...باید بشنوی و بگذری...درغیر اینصورت نفس کشیدن تو هوای این دنیا هر لحظش سخت تر و سخت تر میشه

خلوت انس...