دلنوشته ای برای فرزندم (10)

عزیزدلکم...این روزها عجیب انتظارت را میکشم.دلم پر است از هوای خواستنت و چه سخت است روزهارا انتظار کشیدن برای یافتن نشانه ای از وجودت در من...تقویمها نشان میدهند که باید 12 روز دیگر منتظر بمانم...کاش میشد زمان را به جلو هل داد تا این انتظار کوتاهتر شود...دلبندم شاید معنای زمان و انتظار را درک نکنی چرا که تو زمینی نشده ای و طبیعی است که با قانون های جهان مادی نا آشنا باشی... دلارام مادر امیدوارم مرا بیش از این منتظر نگذاری دختر نازنینم...نمیدانم الان کجای این جهان لابتناهی قرار داری...نمیدانم سلولهای کوچکت به سرعت درحال شکل گیری هستند یا اینکه هنوز ما را لایق پدر و مادر شدن ندانسته ای...ولی من باتو سخن میگویم از تمام رویاهایم از تمام آرزوهایم برای تو میگویم...زیرا یقین دارم هرکجا که باشی صدایم را خواهی شنید...دوستت دارم هرچند که نمیدانم کجایی...