تردید....

و چقدر انتظار سخت است....نمیدانم طعم شیرین رسیدن به هدف را خواهم چشید یا نه....هنگامی که انتظار میکشی هر ثانیه اش به سان هزار سال برتو میگذرد و تو ناگزیر از پذیرش این بار سنگین زمانی....شاید انتظاری که میکشم خود بر خودم تحمیل نموده ام، نمیدانم این تلاشها ارزش نتیجه را دارد یا نه....و چه دشوار است تحمل این روزگار سخت هنگامی که عذاب وجدان هم چاشنی آن شود و به خاطر انتخاب تو، دیگری هم تاوان دهد...آه خدای من...خیلی سخت است....خدایا تاب تحملش را دادی اما دلم را چه کنم؟؟؟ دلم اسیر است....بی تاب و بی قرار و در انتظار موعود....بارخدایا به کجا راه برم جز بر در خانه خودت....خدایا گویند تا اراده کنی همه چیز موجود می شود... بارخدایا شانه هایم کم کم دارد خم میشود...دستم را بگیر...نمیدانم برای فردایم چه در نظر گرفته ای...ای کاش در این دنیای زمینی بهای هرچیز را مشخص کرده بودی...کاش انقدر ا نتخاب ها سخت نبود...باخود عهد بستم دیگر نگریم چرا که در پیشگاه تو که از همه چیز خبر داری اشک را مجالی برای سخن نیست...اما چه کنم دست خودم نیست...بار خدایا...به فریادم برس که جز تو هیچ فریاد رسی نیست... تا کنون این چنین درنیافته بودم که تا تو نخواهی هیچ اتفاقی نمیافتد...تا تو مقرر نکنی حتی برگی هم از درخت نخواهد افتاد...هیچ انسانی نخواهد توانست تقدیر سرشته به دستت را تغییر دهد...به هیچ راهی.............خداوندا عذرم را بپزیر بخاطر تمام ناشکری هایم....شکر میگویم بخاطر تمام آنچیزها که طلب نکرده به کامم ریختی ... خداوندا دلم هوایش را کرده است...هوای به وجود آوردنش ... هوای بوسیدنش و جان را فدایش کردن...خداوندا ببخش مرا...میگوند مهربانی...در حق من هم مهربان باش....کاش میگفتی چه کنم تا نگام کنی..... کاش میشد .... و هزار کاش میشد های دیگر...خدایا چه کنم؟؟؟؟؟؟

خلوت انس...